شب سوم محرم 88

شب سوم محرم

خاك اينجا آرام است و متين، اما اين خاكها و اين زمين به ريگها و سنگهاى دشت كربلا نمى‏رسند، سرخى شقايق زيباست اما نه به زيبايى غروب خورشيد . آسمان آبى است و كبود، اما نه به كبودى رخسار رقيه(س) . گريه كن! گريه كن! شايد در درياى چشمانت‏بتوانى پرستوى پرسوخته‏اى را در امواج متلاطم و خروشانى كه همچون شلاقى بر بدن او فرود مى‏آيد ببينى . قصه‏ى تو، قصه‏ى امروز و فردا نبود . قصه‏ى تو، غصه‏ى بزرگى بود . قصه‏ى تو قصه‏ى مرگ بود . قصه‏ى تو، قصه‏ى جدايى از درياى عشق بود ....

مداح و سخنران : حاج علی قربانی

به ياد لب تشنه پدر آب نخورد !

عصر عاشورا كه دشمنان براي غارت به خيمه‌ها ريختند،‌ در درون خيمه‌ها مجموعا 23 كودك از اهل بيت (ع) را يافتند.

به عمر سعد گزارش دادند كه اين 23 كودك،‌ بر اثر شدت تشنگي در خطر مرگ هستند.

عمر سعد اجازه داد به آنها آب بدهند . وقتي كه نوبت به حضرت رقيه(ع) رسيد آن حضرت ظرف آب را گرفت و دوان دوان به سوي  قتلگاه حركت كرد. يكي از سپاهان دشمن پرسيد: كجا مي‌روي؟ حضرت رقيه (ع) فرمود: ( بابايم تشنه بود . مي‌خواهم او را پيدا كنم وبرايش آب ببرم .)

او گفت : آب را خودت بخور. پدرت را با لب تشنه شهيد كردند !‌

حضرت رقيه(ع) در حاليكه گريه مي‌كرد‌، فرمود: ( پس من هم آب نمي‌آشامم